باز هم سحر شد. صبح شد. آدم ها بیدار اما در خواب مانده اند هنوز. مثل همه روزهای این روزها باز هم سحر شد ...!

چشم هایم را میبندم .. شاید خواب مرا با خود ببرد .. ولی خواب هم مرا رها میکند .. باز هم همان تصویر کهنه ی همیشگی .. سایه ای در فرسنگها دورتر .. فاصله !!!!!!!!

.

.

.

.

.بدجور دلم سنگینی میکند .. انگار خام بوده اند خیالهایی که به خوردم داده اند ...

دیر زمانی است که مرده ام و دیگر هیچ مرا زنده نخواهد کرد .. بگذار برگهای پاییزی کوچه مان تمام پاییز خیس بخورند .. دیگر سنگینی پاهای من تن هیچ برگی را نخواهد شکست

دیر زمانی است که مرده ام و دیگر هیچ مرا زنده نخواهد کرد .. بی شک آرام خواهم گرفت در میان ماسه های نمناک گورستان شهرمان .. دیگر هیچ تصویری در چشمانم نخواهی دید .. چشمانی که برای تو گریان میشدند .. برای تو میخندیدند .. خار و خزه های گورم ریشه در آن خواهند کرد..

و بازهم میترسم .. از خودم .. از این چیزی که نمیدونم چیه ولی در من رسوخ کرد .. و من اونو ندیدم .. و منو له کرد .. من رو کش اورد .. و دوباره از من یه چیز دیگه ساخت ... چیزی که برای من خیلی نا آشنا بود .. و خیلی زود من و همه چیزو از من گرفت!

. سنگین میشم .. باز میرم تو خیال .. وهم ... برمیگردم عقب ... خیلی خیلی عقب تر .. وقتی که هنوز بچه بودم .. بچه تر میشم .. هنوزم دلتنگ اون موقعهام ... برای ظهری که حامد برای همیشه از کوچه مون رفت ... برای مادر بزرگ علی که همیشه تو جیبش نخودچی داشت ... برای سیروس که قدش از من بلندتر بود ... برای مجید که دوچرخه ش از من بزرگتر بود ... برای اون آدامسی که با علی از مغازه اسکندری دزدیدیم ... برای بیژن خله که نمیدونم هنوز هستش یا نه ... برای گریه ها و فریادهایی که بیژن خله تو عروسی آبجیش راه انداخت ... برای کمد آبجیم که همیشه قفل بود ... برای واکمن داداشم ... برای حوضمون ... برای درخت توت توی باغچه ... جنجال گنجشکهای عصر جمعه ...! برای دغدغه مشقهای ننوشته م .... برای املاهای روز شنبه م ... برای پشت یخچال خونه مون ... که تاریک و کورترین نقطه ی دنیای بچگیام بود ... و صدای مادرم ...! 

چقدر زود دیر میشه!!!

سال نو مبارک!

.

نمیدونم کجام .. فقط میخام برم .... بی هیچ مقصد و مقصودی ... نه ذهنم اینجاست نه فکرم نه روحم ... باز گم شدم ... شاید دوباره خودمو تو بچگیام جا گذاشتم ...! الانم داره منو میکشونه تو خودش ولی لای به لای گذشته هام گیر کردم .. خلاصه اینکه فعلا دارم جر میخورم این وسط!

پی نوشت: بارونه ...!

الان .. همین لحظه  یکی اینجا هست که داره گریه میکنه ... صدای هق هقش میاد .. خیلی داره سعی میکنه که صداشو خفه کنه .. نفسهای بریده بریده ... بغضی که هنوز کامل نشکسته ... باید فریاد کنه .. باید داد بزنه .. فعلا من نباشم بهتره!